علیرضا گلشنی

نوازندگان

علیرضا گلشنی در سال ۲۵۴۶ شاهنشاهی (۱۳۶۶ هجری خورشیدی) زاده شد. فعالیت هنری خود را در زمینهٔ نوازندگی ویولن از سال ۲۵۷۴ شاهنشاهی (۱۳۹۴ هجری خورشیدی) آغاز کرد. پیش از مهاجرت به آلمان، آموزش ویولن را نزد استادان برجسته‌ای همچون پویا درویش و شجاع‌الدین لشکرلو فرا گرفت و پایه‌های نوازندگی خود را زیر نظر این استادان بنا نهاد. در حوزهٔ موسیقی کلاسیک، دوره‌های آموزشی خود را با مطالعه و اجرای کتاب‌های «لو ویولن»، متد «سوزوکی» و کنسرتوهای کوتاه ویولن دنبال کرد. همچنین در زمینهٔ موسیقی ایرانی، کتاب‌های آموزشی روح‌الله خالقی و ردیف‌های استاد ابوالحسن صبا را به‌صورت تخصصی کار کرد و از این طریق با مبانی و ظرایف موسیقی اصیل ایرانی آشنایی عمیقی یافت. علاقه و تمرکز اصلی او بر ویولن ایرانی و اجرای موسیقی اصیل ایرانی است. در مسیر هنری خود همواره از سبک، احساس و بیان موسیقایی استادان بزرگی همچون پرویز یاحقی و حبیب‌الله بدیعی الهام گرفته است. ظرافت نوازندگی، قدرت بیان و نگاه هنری این بزرگان تأثیر قابل‌توجهی بر شکل‌گیری هویت موسیقایی او داشته است. علیرضا گلشنی در سال ۲۵۷۷ شاهنشاهی (۱۳۹۷ هجری خورشیدی) به آلمان مهاجرت کرد و پس از آن فعالیت‌های هنری خود را به‌صورت مستمر ادامه داد. او در اجراهای متعدد گروهی و تکنوازی در شهرهای مختلف آلمان حضور داشته است. وی همچنین به‌عنوان نوازندهٔ ویولن همکاری مستمری با ارکستر Klänge der Hoffnung داشته و در پروژه‌ها و اجراهای گوناگون این مجموعه مشارکت کرده است. او در حال حاضر فعالیت هنری خود را در کنار گروه سماع ادامه می‌دهد و در مسیر معرفی موسیقی ایرانی و پیوند آن با فضاهای بین‌المللی گام برمی‌دارد. برای علیرضا گلشنی، موسیقی تنها یک هنر نیست؛ بلکه زبانی جهانی برای انتقال احساسات، ایجاد آرامش و برقراری ارتباطی عمیق با مخاطب است. از این رو تلاش می‌کند از طریق نوای ویولن، لحظاتی سرشار از احساس، آرامش و خاطره را با شنوندگان خود به اشتراک بگذارد.